days with rain and questions
ìåñåò ìå âñï÷ç êáé åñùôçóåéò
Σάββατο, Αυγούστου 19, 2006
Η αναμονη

(photos by Charis in NY)

(background: για χατηρι σου-ΦΥΤΟΥΣΗ ΖΩΗ







Συνηθως βιαζομαστε,
κοιταμε τα ρολογια…
μετραμε τα λεπτα…
ηρθε η ωρα για τη πτηση μου?…
θα ερθει μια αγαπη?…
τι ωρα αρχιζει το ονειρο…?

Νομιζω είναι πιο σημαντικη παντα η αναμονη
Σου διαλυει την υπομονη … και τα νευρα
γιατι αντε πες πως μπηκες στο αεροπλανο- τι καταλαβες?
οι διακοπες αρχιζουν και τελειωνουν στο πι και φι…
πες πως ηρθε η αγαπη-
θα φυγει όπως ηρθε…
πες … πως γεμισαμε ματαιοδοξια…

Στην αναμονη φοραμε τη πανοπλια μας, κοιταμε μεσα μας και ονειρευομαστε που θα παμε, τι θα θελουμε, τι θα θελαμε
Συγκροτουμαστε
Επαναπροσδιοριζομαστε
Προετομαζομαστε

Θυμαμαι στο στρατο πως μετραγα τις μερες για τις αδειες ή κάθε ποτε κοιταζα το ρολοι στη σταση του λεωφορειου όταν ημουν ερωτευμενος… πως ετρεχα στη καμαρα θεσσαλονικης να δω τους φιλους μου… πως βιαζομουν να δω τη μανα μου… πως ετρεμα τη παραμονη κάθε μαθηματος στην εξεταστικη…


Αυτά λεγαμε χθες με το συναδελφο μου που εφυγε για διακοπες και γω τωρα αναμενω να γυρισει για να φυγω και εγω καποτε ,αν και νομιζω δε βιαζομαι και τοσο πια
:)
3 Comments:
Blogger ViSta said...
...πες πως ηρθε η αγαπη-θα φυγει όπως ηρθε…
Εγώ πάλι γιατί κόλησα σε αυτήν την φράση;
Υπάρχουν εποχές που την χαίρομαι την αναμονή, και άλλες που δεν την αντέχω... αυτήν την στιγμή βρίσκομαι στην δεύτερη κατάσταση.

Καλή ενδοσκόπηση και ανασυγκρότηση μας εύχομαι λοιπόν :-)

Blogger elli said...
Είναι κάτι στιγμές τρυφερές και λεπτές σα κλωστές τυλιγμένες σ' αδράχτι

σε γυρνούν απαλά σε μεθούν σιωπηρά σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι

Για όλα αυτά που ζητάς Για πολλά που πονάς Για το τίποτε μιας ευτυχίας

Και γυρνάς σα τρελός του καθρέφτη εαυτός θύμα θύτης κακής συγκυρίας

Πλημμυρίζουν το χτες μαγεμένες σκιές που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά

με κρατούνε θαρρώ σαν αλήθειες παλιές σε λαβύρινθο δέσμιο βαθειά

Είναι κάτι στιγμές σα μικρές πινελιές ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει

λείπουν λίγα ακριβά των χρωμάτων νερά για να δώσουν του τόπου τη γνώση

Για τους κήπους της γης

Για το ροζ της αυγής

Για το κύμα που απόμεινε μόνο

Να χαϊδεύει με αφρούς τους πικρούς μας καημούς και να διώχνει της πίκρας τον πόνο

Blogger nikitas said...
euxaristo kai tous duo gia ta poli omorfa logia

na ste kala